Archive for category: Blog

W dzisiejszym świecie wydaje się, że „kryzys” towarzyszy każdego dnia. Oczekiwania wobec człowieka wciąż rosną, wobec jego kompetencji, czy umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach.

Jednym z najbardziej obciążających a jednocześnie tych nieuniknionych kryzysów w życiu człowieka, jest kryzys w relacji z bliską osobą. Kryzys w związku, prędzej czy później, spotyka każdą parę. A to oznacza, że każda para albo jest w kryzysie, albo go przeszła albo niebawem kryzys będzie przeżywać. I nie należy się tego bać. Kryzysy są po to, aby je przezwyciężać i czerpać z nich siłę napędową do budowy coraz silniejszej relacji. Prawdziwy problem pojawia się dopiero, gdy poddajemy się kryzysom i nie podejmujemy z nimi walki.

Często kryzys wkrada się do naszego życia małymi kroczkami, których na początku nie zauważamy. To co ważne, to rozpoznać oznaki, które świadczą o tym, że nasza relacja jest w trudnym momencie. Ignorowanie pierwszych symptomów kryzysu, będzie go umacniać a jednocześnie między partnerami pojawi się niewidzialna ściana, która im dłużej będzie budowana tym stanie się grubsza.

Momenty kryzysowe w związku

W życiu każdej pary w przeciągu całego życia następuje szereg nowych, nieznanych, często trudnych i wymagających sytuacji, które wymuszają poradzenie sobie z nimi. Do najczęstszych należą:

• Decyzja o ślubie, wspólnym kredycie lub wspólnym mieszkaniu – jeśli nie poprzedzi jej ustalenie zasad i oczekiwań dotyczących wspólnego funkcjonowania, może się okazać, że życie we dwoje przyniesie rozczarowania, konflikty i nieporozumienia.
• Pojawienie się dzieci – małżonkowie przestają być tylko „dla siebie”, a pojawia się kolejny członek rodziny i jego potrzeby należy zaspokoić. Dla wielu par to trudny moment. Związek schodzi na drugi plan. Na pierwszym jest rola matki i rola ojca. Pojawiają się spory dotyczące wychowania dzieci. Jak również pojawiają się rozterki na temat własnych kompetencji i umiejętności zadbania o dziecko. Dodatkowo pojawia się zmęczenie, frustracja i inne trudne emocje.
• Budowa domu – to kolejny moment, w którym jest dużo napięć i stresów. Zaangażowanie w sprawy budowy potrafią odciągnąć od spraw domowych i bieżących. Oczekiwania partnerów wobec tego jaki dom powinien być, często ich poróżnia.
• Praca w delegacji – okazuje się, że to sytuacja która wymusza odrębne życie. Z dala od domu i codziennych trosk, z którymi pozostaje się rozprawiać jednemu z partnerów. Małżonkowie żyją często obok siebie.
• Monotonia życia codziennego – codzienność, obowiązki, często rozczarowania, zmęczenie fizyczne i psychiczne. Najczęściej brakuje czasu na rozmowę, na przyjaciół, własne przyjemności czy rozwój własny.

Oznaki kryzysu w relacji

Nie rozwiązywanie nieporozumień

Nie musimy we wszystkim się zgadzać

Jednorazowa kłótnia nie musi być oznaką kryzysu. To naturalne, że się zdarza. A nawet powinna. Pozwala rozpoznać własne potrzeby. Daje przestrzeń, aby artykułować czego potrzebujemy, a jednocześnie pozwala usłyszeć, jakie potrzeby i oczekiwania ma nasz partner. Pamiętajmy o tym, że jesteśmy dwójką różnych ludzi. Często różni nas kultura, zwyczaje, przekonania, wiara, inne środowisko. Wszystko co nas otaczało w okresie dzieciństwa, czy dorastania było zupełnie inne. Mamy zatem prawo inaczej myśleć, czuć czy robić.

Ale musimy rozmawiać

Czasem mówienie o tym, co się czuje lub myśli bywa trudne. Dlatego podsunę Wam pewien pomysł:

Usiądźcie osobno i na kartce papieru, dysponując kolorowymi kredkami narysujcie „swój dom”. Ten, który wspólnie wybudowaliście, urządziliście, wychowujecie w nim dzieci, codziennie w nim żyjecie. Jestem pewna, że chociaż oboje doskonale go znacie, każdy zwróci uwagę na inne elementy tego domu, a przynajmniej inaczej go przedstawi na rysunku. Różnice na rysunkach mogą być świetnym materiałem do owocnej rozmowy!

Syndrom odgrzanego kotleta

To, co powinno niepokoić, to sytuacje, gdy nie rozwiązujecie nieporozumień, pozostajecie z tzw. nie załatwionym problemem od miesięcy czy lat. Przy kolejnej kłótni pojawia się ten sam schemat działania. Wracacie do spraw sprzed miesięcy lub lat. Reakcja wasza i partnera jest taka jak za każdym razem, gdy wracacie do tematu, czyli pojawia się powtarzalne zachowanie jednego czy obu partnerów np. wycofanie się ze swojego stanowiska dla tzw. świętego spokoju lub ostateczne pozostanie w stanie konfliktu. Wzajemne obwinianie się, pretensje. Mówicie sobie: „Nie dogadujemy się”; „On/Ona mnie nie rozumie”.

Pielęgnowanie negatywnych uczuć i zranień

Uczucia, które często towarzyszą przez długie lata to umacniające się poczucie niezrozumienia, rozczarowania, poczucie krzywdy, żal, smutek, złość, poczucie bycia nieważnym.

W konsekwencji oddalacie się od siebie. Z każdym dniem, tygodniem, czy miesiącem para skupia się na tzw. organizacyjnych sprawach. Kto? Kiedy? Co i jak? Kto zawiezie dzieci, kto je odbierze, ile trzeba zapłacić za energię, co jest do kupienia na kolację, itp.

Unikanie bliskości

Brak bliskości emocjonalnej – brakuje zainteresowania codziennymi sprawami żony/męża. Nie ma wsparcia, troski, rozmowy. Zaczynamy żyć obok siebie, zamiast ze sobą i przyzwyczajać się do tego stanu.

Brak bliskości fizycznej – brakuje gestów czułości, dotyku, przytulenia, pocałunków. Często małżonkowie w ogóle nie współżyją od miesięcy, lub do zbliżeń dochodzi rzadko.

Małżonkowie nie dbają o wspólny czas. Skupiają się na obowiązkach zawodowych, czy domowych. Nie mają czasu na wspólny odpoczynek. Nie pamiętają kiedy byli ostatnio na randce.

Zdrada

Zdrada jest niezaprzeczalną oznaką kryzysu. Warto jednak pamiętać, że zdrada zazwyczaj nie jest początkiem kryzysu, a konsekwencją trwającego i postępującego zjawiska. Niestety mamy tendencję do niezauważania, umniejszania, lub wypierania sygnałów ostrzegawczych, które często pojawiają się nawet kilka lat wcześniej.

Wypalenie

Komunikat jednej ze stron: “Wypaliłem/wypaliłam się. Nie kocham Cię. Odchodzę”

Często spada jak grom z jasnego nieba. Powoduje szok, niedowierzanie. “Jak to możliwe, że nic nie zauważyłam/em. Dla mnie było wszystko w porządku”. Dzieje się tak w związkach, w których partnerzy od dłuższego czasu byli głusi na swoje potrzeby, albo tylko pozornie się w siebie wsłuchiwali. Wypalenie nie pojawia się z dnia na dzień. To długotrwały proces, który rozwija się po cichu, we wnętrzu jednej ze stron związku. Jest to zwykle konsekwencja zaniedbywania związku na wielu płaszczyznach.

Ratowanie związku, czyli porady na stworzenie udanej relacji

1. Rozpoznaj swoje potrzeby oraz oczekiwania wobec partnera. Rozpoznaj również potrzeby swojego partnera oraz jego oczekiwania względem Ciebie. Jak często zastanawiasz się czego potrzebujesz dla siebie i satysfakcjonującego życia. Zachęć swojego partnera, abyście w przyjaznej atmosferze mogli porozmawiać o swoich potrzebach. To może być bardzo ciekawe doświadczenie. Rozmawiajcie w sposób świadomy, z poszanowaniem i akceptacją inności i odmienności.
2. Pielęgnuj swoje pasje czy hobby, a jednocześnie dbaj o wspólny czas. Zachowaj równowagę między jednym a drugim.
3. Rozmawiaj. To co ważne to umiejętność dzielenia się swoją opinią, stanowiskiem, uczuciami, czy myślami z jednoczesnym poszanowaniem partnera. Nie musisz go przekonać do swojego zadania ani on nie musi przekonać cię do swojej opinii. Waszym zadaniem jest wypracowanie wspólnego, nowego stanowiska, które zaakceptuje każda ze stron. Pamiętajcie, to co zabija konstruktywną rozmowę to pretensje, nie przyjmowanie perspektywy partnera, oskarżenia, wyzwiska.
4. Bądź czujny i uważny na to, co dzieję się w waszym codziennym życiu. Dobra relacja, to taka która może się zmieniać, a wy odpowiadacie na te zmiany. Nie zapominaj, że każdy człowiek zmienia się wraz z wiekiem, doświadczeniem czy zdobywaną wiedza i to jest naturalne. Pamiętasz swoje zdjęcia kiedy miałaś/miałeś 18 lat? Ubrałabyś tą sukienkę dzisiaj? A jak podobała Ci się fryzura Twojego partnera?
5. Dbajcie o wspólne cele, plany oraz sposób ich realizacji. Dotyczą wszystkich dziedzin waszego wspólnego życia (finanse, praca zawodowa, czas relaksu i odpoczynku, wychowanie dzieci i inne). Na bieżąco monitorujcie je. Im więcej porozumienia w tym zakresie, tym mniej konfliktów.

Czy warto ratować małżeństwo w kryzysie?

Po pierwsze warto uwierzyć, że warto ratować związek. Nawet, jeśli jesteś poraniony i zniechęcony, poszukaj w sobie siły na to, żeby chociaż spróbować. Chociaż po to, żeby móc spojrzeć w lustro i powiedzieć, że zrobiłem wszystko co w mojej mocy. Chociaż po to, żeby za kilka, kilkanaście lat nie zadręczać się wątpliwościami w stylu: “Co by było gdyby?”, “Czy poddałem/am się za wcześnie?”. Praca nad związkiem to praca przede wszystkim nad zrozumieniem samego siebie, a to zawsze nam się przyda, bez względu na ostateczną decyzję dotyczącą samego związku.

To ważne, aby otwarcie porozmawiać z partnerem o aktualnej sytuacji. Ważne jest, aby nie udawać, że problem nie istnieje. Otwarta rozmowa daje szansę na szukanie rozwiązania, które może pomóc w trudnej sytuacji.

Jeśli partner unika rozmowy, lub uważa, że przesadzasz postaraj się w sposób spokojny i rzeczowy powiedzieć mu, dlaczego dla ciebie to problem. Powiedz o tym, co cię niepokoi. Opowiedz co czujesz. Pomyśl o tym, co może wam pomóc, podziel się tym pomysłem. Odwołaj się do tego co spowodowało, że postanowiliście ze sobą wspólnie żyć. Dlaczego to dla ciebie ważne.

Czasami poradzenie sobie z kryzysem wymaga pomocy osoby trzeciej, czyli specjalisty w tym zakresie.

Bywa, że przez lata podejmowaliście szereg działań i często wcześniejsze kryzysy udało wam się zażegnać. Bywa jednak i tak, że pojawiają się takie momenty, w których te sposoby przestały być skuteczne i pomoc terapeuty pary jest niezastąpiona. Czujecie bowiem, że tym razem znane wam sposoby przestały być skuteczne. Terapeuta pary ma za zadanie rozpoznać mechanizmy waszego funkcjonowania oraz powtarzane przez was schematy działania. Rozpoznanie mechanizmów, które podtrzymują i nasilają problem, pomoże wprowadzić korektę a tym samym poradzić sobie z kryzysem.

Kryzys jest po to, by sobie z nim poradzić. Co oznacza: znaleźć nowy sposób i rozwiązać problem. Pokonanie kryzysu daje nowe kompetencje, poczucie wspólnoty, utwierdza, w tym, co dla nas ważne i cenne, ostatecznie umacnia relacje. Daje partnerom nowe narzędzia do radzenia sobie z kryzysami w przyszłości.

Sensity

Sensity.pl to poradnia psychologiczna, której misją jest pomoc rodzinom w pokonywaniu kryzysów, ze szczególnym uwzględnieniem pracy z parami i małżeństwami, które znajdują się w sytuacji około rozwodowej. Sensity.pl nie mediuje rozwodów, zawsze walczymy o uratowanie związku i rodziny.

Umów online spotkanie z terapeutą

www.sensity.pl

Krytyka w związku tak naprawdę rzadko kiedy jest na tyle konstruktywna, by mogła przynieść korzyści osobom będącym w relacji. Najczęściej ma działanie niszczące i potrafi skutecznie zabić każdą, nawet bardzo wielką miłość. Nie należy do niej dopuszczać, gdyż krytyczne wypowiedzi wobec osoby, którą kochamy, mogą zniszczyć nie tylko związek ale i tę osobę.

W niemal każdym związku pojawia się krytyka. Partnerzy często zgłaszają, że czują się stale ganieni i pouczani. Konsekwencje tego mogą być różne. Trudno jednak sobie wyobrazić, żeby nieustanne wysłuchiwanie gorzkich słów mogło przynieść jakikolwiek pozytywny efekt.

Krytyka w związku – pierwszy krok do problemów?

Jak wiadomo, naturalną reakcją na krytykę jest obrona, tak więc zraniony partner odpowiada w podobny sposób, chcąc, żeby druga strona również poczuła się zraniona. To wszystko doprowadza do ciągłych kłótni i awantur, oddalenia emocjonalnego, a w końcu nawet do trwałego rozpadu związku. Bycie z osobą, która ciągle krytykuje może też doprowadzić do dużych zmian w psychice osoby nieustannie krytykowanej. Przykładem może być sytuacja, kiedy krytykowana osoba początkowo próbuje się bronić, reaguje złością, czy płaczem, ale słysząc, że nie ma dystansu do siebie i jest przewrażliwiona, sama zaczyna się zastanawiać, czy partner przypadkiem nie ma racji. Zaczyna szukać problemu w sobie, bo przecież istnieją „dowody” na to, że to i owo należałoby poprawiać czy zmienić.

W związkach, które nie przetrwały, pojawiała się krytyka, pogarda, postawa obronna i dystans. Te cztery postawy nie niosą za sobą nic innego, jak cierpienie oraz rozpad i pojawiają się właśnie w wymienionej kolejności – wszystko zaczyna się od krytyki. Bo co tak naprawdę komunikujemy partnerowi krytykując go? Dajemy do zrozumienia, że to co robi, jak się zachowuje i jak wygląda nam nie odpowiada. Ganiony partner czuje, że nie jest doceniany. W konsekwencji zamiast czuć się kochanym i akceptowanym, czuje się źle w towarzystwie partnera. Związek, w którym nie są spełnione te podstawowe potrzeby, zaczyna raczej ciążyć niż dawać poczucie spełnienia.

Krytyka wobec innych osób – z czego wynika?

Osoby, które mają tendencję do krytykowania innych, zwykle same nie radzą sobie z przyjmowaniem krytyki od innych. Ma to swoje źródło najczęściej w dzieciństwie. Kiedy dziecko jest nieustannie krytykowane przez swoich rodziców, bardzo trudno jest mu się bronić. Jedyne co potrafi i może zrobić, to próba zidentyfikowania się z rodzicem i zrozumienie jego postawy a tym samym naśladowanie go. Krytyka staje się więc naturalnym sposobem komunikacji w dorosłym życiu.

Drugą stroną tego samego medalu jest nieumiejętność przyjmowania krytyki, gdyż każda może się kojarzyć z poczuciem odrzucenia i brakiem akceptacji. Konsekwencją takiego poczucie będzie nieumiejętność w oddzieleniu komunikatu na temat naszego zachowania od komunikatu krytykującego nas jako osoby.

Jak radzić sobie z krytyką partnera?

Nie należy z góry zakładać, że krytyka ma za zadanie tylko i wyłącznie nas zranić. Warto zastanowić się, czy w naszym zachowaniu nie ma czegoś, co należałoby zmienić. Krytyka często bywa konstruktywna, jednak trzeba ją umiejętnie przekazywać i dbać o uczucia drugiej osoby. Aby jednak to się udało, partnerzy muszą mieć dobre intencje i gotowość do wzajemnego zrozumienia.

Co jednak, gdy nie zgadzamy się z krytyką skierowaną w naszą stronę? Przede wszystkim nie należy przyzwyczajać się do krytyki, tłumacząc partnera „miał dzisiaj gorszy dzień”, „faktycznie nie posprzątałam/łem”. Na krytykę zawsze należy odpowiednio reagować. Powiedzieć wprost, że nie zgadzamy się ze zdaniem, które nasz partner wygłosił. Można również próbować dotrzeć do powodów, które skłoniły go do wypowiedzenia negatywnego komunikatu. Przede wszystkim jednak trzeba jasno i wprost powiedzieć o swoich emocjach, w przeciwnym razie powtarzająca się sytuacja może doprowadzić do rozstania. Partner/ka musi dowiedzieć się, co czuje osoba którą oskarża się o lenistwo, podczas gdy np. pracuje ponad 40 godzin tygodniowo.

Zasady konstruktywnej krytyki w związku

Kiedy już decydujemy się na krytykę partnera/ki, warto pamiętać o kilku rzeczach:

• nawet jeżeli uważasz, że mówisz przecież „tylko prawdę” i „chcesz dobrze”, to partner może odebrać twoje słowa jako atak;
• skup się na zachowaniu i faktach, a nie na tym, kim według ciebie jest dana osoba i jakie ma cechy charakteru;
• zastanów się, co tak naprawdę chcesz zmienić w zachowaniu partnera i dlaczego – czy chcesz, żeby był inny/inna niż go pokochałeś/łaś? – może się okazać, że problemy nie wynikają z tego, jaki partner jest, ale z tego, że nie potrafisz go takim zaakceptować;
• spróbuj spojrzeć z perspektywy tej drugiej osoby, bo wypowiadając krytykę mówisz jedynie o tym, co ty widzisz i czujesz, a to nie jest cała „prawda” o rzeczywistości.

Sensity

Sensity.pl to poradnia psychologiczna, której misją jest pomoc rodzinom w pokonywaniu kryzysów, ze szczególnym uwzględnieniem pracy z parami i małżeństwami, które znajdują się w sytuacji około rozwodowej. Sensity.pl nie mediuje rozwodów, zawsze walczymy o uratowanie związku i rodziny.

Umów online spotkanie z terapeutą

www.sensity.pl

Pierwsze skojarzenie dotyczące kryzysu w związku wiedzie nas do wizji, w której pełno nerwowej gestykulacji, wykrzyczanych oskarżeń i trzaskania drzwiami. Obserwując spektakl pary pogrążonej w kłótni, odruchowo kwalifikujemy „duży problem” i zaczynamy się zastanawiać ile jeszcze ze sobą tak wytrzymają. Tymczasem zabójca związków działa całkowicie inaczej, rozsiadając się w relacji cicho, ale bardzo skutecznie. Nagle z zaskoczeniem dostrzegamy, że brak awantur w naszym związku to nie znak dobrej atmosfery, ale objaw wyczerpania, braku bliskości i emocjonalnego zaangażowania – obojętności.

Wygasające emocje, niespełnione oczekiwania – początek problemów

W historiach opowiadanych podczas terapii nie dominują wcale zdrady ani wielkie pojedynki celów i wartości życiowych. Najczęściej w trakcie rozmów rysuje się powoli smutna opowieść o wygasających emocjach oraz zawiedzionych lecz nie wypowiedzianych oczekiwaniach. Słucham relacji o zanikaniu bliskości pod postacią wspólnych wzruszeń, głębszych rozmów i pytań pełnych zainteresowania, wreszcie czułości i seksu. Przed rozpoczęciem terapii po prostu wszystko to kumuluje się z powodu jakiegoś przesilenia – nielojalności, nadzwyczajnego konfliktu lub mocnej refleksji którejś ze stron. Jeśli dwoje ludzi w takim momencie chce ratować swój związek, w trakcie pracy terapeutycznej największym wyzwaniem bywa właśnie odbudowanie zaangażowania.

Bliska relacja jest w stanie udźwignąć większość trudnych wyzwań życiowych. Dlatego zresztą łączymy się w związki – potrafią one zwielokrotnić nasze siły i potencjał sprawczości. Taki „katamaran” może pływać daleko, szybko i bezpiecznie pod warunkiem, że indywidualne doświadczenia i potrzeby wobec związku są objęte wystarczającą opieką. Oczywiście realizuje się to najczęściej pod postacią konkretnych i wymiernych działań, swoistych „inwestycji” własnych sił we wspólne projekty.

Największy nawet wysiłek może jednak nie spełnić swojej roli, jeśli zaniedba się samą relację. Ryzyko, że skoncentrowani na pracy dla związku przestaniemy sprawdzać co się dzieje ze związkiem, okazuje się bardzo duże. Dlatego tak trudno przecenić kwestię komunikacji – właśnie ona jest fundamentem udanego związku, pozwalając twórczo współistnieć dwojgu, zupełnie innych przecież ludzi. Para nie zawsze musi się ze sobą zgadzać, dużo ważniejsze, aby wiedziała dlaczego tak się dzieje i jakie są wzajemne potrzeby. Wtedy przynajmniej możemy coś z tym zrobić, zamiast tonąć w niepotwierdzonych fantazjach i rozgoryczeniu.

Obojętność w związku – skąd się bierze?

Obojętność wkrada się do związku powoli i po cichu, dlatego tak ważne jest aby wyrobić sobie „dyscyplinę” uważności. Przyzwyczajeni do siebie, zaczynamy uważać obecność drugiego człowieka za oczywistą, a nasza psychika jak zwykle koncentruje się na niewygodach i dokuczliwościach. W każdej chwili warto sobie zadać pytanie, co wiem o uczuciach i pragnieniach najbliższej mi osoby. Czy zdaję sobie sprawę, w jaki sposób się zmienia, co na nią wpływa i jakie są tego efekty.

Jeśli wydaje mi się, że mój partner „już taki jest” i działa „jak zwykle tak samo”, to bardzo wyraźny sygnał ostrzegawczy. To informacja, że przestaliśmy zwracać uwagę na naturalne i oczywiste, codzienne zmiany, a ciekawość zniknęła pod grubą warstwą jednostronnych przekonań. Kochający się ludzie chcą o sobie wiedzieć jak najwięcej i nie można mylić braku zainteresowania z poszanowaniem prywatności.

Kondycja związku wymaga troski podobnej do pracy ogrodnika – profilaktycznych działań, pozwalających rosnąć, a czasem i rozkwitać nowym formom wspólnego życia. Banalna metafora niepodlewanej rośliny bardzo trafnie oddaje ten proces. Jest moment, po którym największe starania mogą już nie wystarczyć do powstrzymania usychania. Martwe drzewo potrafi stać jeszcze kilka lat ale upadek jest nieunikniony.

Obojętność a lekceważenie drugiego człowieka

Warto wspomnieć o korelacji obojętności z lekceważeniem drugiego człowieka. Nasze oczekiwania relacyjne koncentrują się wokół potrzeby akceptacji i szacunku. Brak zainteresowania adekwatnego do statusu relacji szybko zaczyna działać destrukcyjnie i staje się podstawą spadku poczucia wartości. Deficyt wsparcia, unikanie nazwania i wspólnego zmierzenia się z problemami komunikacyjnymi czy wreszcie całkowita obojętność na partnera, drenuje związek skuteczniej niż realny incydent, z którym dwie osoby zmagają się wspólnie. Badacze z Uniwersytetu Waszyngtońskiego wskazują zresztą, że okazywanie partnerowi lekceważenia to jedna z najważniejszych przyczyn i oznak wyczerpania oraz zmierzchu związku.

Okres napięcia relacyjnego

Częstokroć etap ugruntowanej obojętności poprzedza okres napięcia relacyjnego. Przy zaniedbanej komunikacji nierzadko ktoś z partnerów podejmuje próby przebicia się do siebie. Mobilizuje się do ożywienia relacji. Stara się konstruktywnie odbudować więź, albo wręcz przeciwnie – wyraża frustrację i oczekuje wyraźnych zmian. W oczywisty sposób uderza to w drugą osobę. Jednak namawiałbym do przyjrzenia się, czy nie jest to prowokacja dla odbudowania zaangażowania, manifestacja resztek nadziei, że potrafimy razem odeprzeć nadchodzącą obojętność. Gdy zanika wiara w możliwość zmiany, pozostaje już tylko rezygnacja, rozczarowanie i poczucie osamotnienia. Obawy lub ramy społeczne mogą podtrzymywać istnienie takiego związku ale suma dwóch połówek przestaje tworzyć całość.

Co zrobić, gdy partner jest obojętny?

Jeśli doświadczamy rosnącej obojętności w naszym związku lub najbliższa nam osoba sygnalizuje, że zaczyna ją to dręczyć, powinniśmy przede wszystkim skonfrontować się z problemem z jak największą otwartością. W końcu dopóki chcemy o coś walczyć, dopóty nam zależy. Przynajmniej przez jakiś czas potraktujmy oczekiwania, a nawet zarzuty partnera jako dowód na wartość, jaką dla niego jesteśmy.

Świadomość istnienia problemu jest w tym wypadku kluczowa. Związek przecież nie może sam „dać znać” o swojej słabości – potrzebuje do tego słów kogoś z nas. Nie uciekajmy przed świadomością kryzysu, tym bardziej w obojętność. Nazywając rzeczy po imieniu możemy zrozumieć istotę sprawy – fakt, że nasza relacja w dotychczasowej formule nie zajdzie już daleko. Czas na zmianę, transformację w coś co będzie odpowiadało nowym wyzwaniom i potrzebom, coś co zajmie się zawiedzionymi oczekiwaniami i wprowadzi do związku na powrót bliskość i szacunek.

Wspólne spędzanie czasu

Najbardziej oczywistym polem pracy powinno stać się wspólne spędzanie czasu. Mamy tysiące argumentów, realnych i wymyślonych na uzasadnienie tego, jak rzadko robimy coś razem. Odmienne zainteresowania, obowiązki rodzinne i służbowe lub zmęczenie pozwalają nam nie zwracać uwagi na smutny fakt, że w ostatnich latach tak mało robimy i przeżywamy razem. Najczęściej ten nawyk rozrasta się do tego stopnia, że jesteśmy daleko od siebie nawet siedząc w jednym pokoju. Pary zapatrzone w ekran smartfona lub telewizora, komunikujące się ze wszystkimi, tylko nie ze swoimi bliskimi.

Tymczasem tworzenie wspólnych, radosnych przeżyć jest jednym z najważniejszych dla naszej psychiki spoiw relacji. Jeśli potrafimy znaleźć satysfakcjonujący dla obu stron sposób bawienia się, wzruszania, podróżowania lub zmęczenia, damy sobie wzajemnie mnóstwo energii przyciągającej nas do siebie.

Gesty, zachowania

Podobnie, odświeżenie spojrzenia na wiele małych, oswojonych od lat gestów i zachowań. Kiedyś docenianych, a po latach wręcz niedostrzegalnych. Pozwala to na nowo poczuć, ile dla siebie robimy.

Marzenia, plany

I wreszcie powrót do wspólnego kreślenia dużych, ważnych planów i marzeń. Samo ich przywołanie potrafi uzmysłowić, jak ważni dla siebie możemy być. One nie skończyły się na założeniu rodziny czy kupieniu mieszkania, a nasza druga połowa nie jest wcale przeszkodą tylko naturalnym sojusznikiem w ich realizacji.

Obojętność nie oznacza od razu końca związku, ale jest bardzo mocnym sygnałem, że coś się wyczerpuje. Najgorsze co możemy zrobić, to przejść obojętnie obok obojętności. Zamiast tego czeka nas trochę (czasem dużo) pracy. Będzie potrzebne otwarcie na nową perspektywę i dyscyplina w uważności na otoczenie. Może nie przyjdzie to szybko i łatwo. Może trzeba będzie poszukać pomocy, np. u terapeuty. Jednak robicie to tak naprawdę dla siebie, bo to co obumiera w związku odnosi się zawsze do nas samych.

Sensity

Sensity.pl to poradnia psychologiczna, której misją jest pomoc rodzinom w pokonywaniu kryzysów, ze szczególnym uwzględnieniem pracy z parami i małżeństwami, które znajdują się w sytuacji około rozwodowej. Sensity.pl nie mediuje rozwodów, zawsze walczymy o uratowanie związku i rodziny.

Umów online spotkanie z terapeutą

www.sensity.pl