Tag Archive for: więź traumatyczna

Praca nad stawianiem granic i uwalnianiem się z uwikłanych relacji rzadko przypomina prostą, bezkolizyjną drogę. W przypadku osób wychowanych w dysfunkcyjnych systemach rodzinnych sama świadomość problemu często nie wystarcza, aby całkowicie zerwać dawną dynamikę. Można rozumieć, że relacja jest źródłem cierpienia, rozpoznawać manipulację i wiedzieć, jakie zachowania przekraczają nasze granice, a mimo to nadal odczuwać silną potrzebę kontaktu.

Wiele osób po miesiącach, a czasem latach utrzymywania dystansu lub całkowitego braku kontaktu, decyduje się na powrót do toksycznej rodziny. Kiedy ponownie trafiają do gabinetu po trudnym spotkaniu z rodzicami lub nieudanej próbie odbudowania relacji, często towarzyszy im ogromne poczucie winy i rozczarowanie sobą. Uważają, że ponieśli sromotną porażkę, zaprzepaścili cały swój dotychczasowy wysiłek i wrócili do punktu wyjścia.

Tymczasem w procesie zdrowienia takie powroty odgrywają bardzo ważną, a często wręcz niezbędną rolę. Nie zawsze oznaczają brak siły, słabość charakteru czy nieumiejętność stawiania granic. Często są częścią procesu rozumienia własnych potrzeb, konfrontowania dawnych schematów i odkrywania mechanizmów, które przez lata utrzymywały więź z rodziną.

Jednym z kluczowych mechanizmów wyjaśniających trudność w odejściu od raniącej relacji jest więź traumatyczna. To szczególny rodzaj przywiązania, w którym bliskość i cierpienie przeplatają się ze sobą, tworząc silną emocjonalną zależność. Osoba może jednocześnie doświadczać krzywdy i tęsknić za akceptacją, której przez lata nie otrzymała w wystarczającym stopniu.

Więź traumatyczna z rodzicami często powstaje w relacjach, gdzie miłość miesza się z lękiem, poczuciem obowiązku, winą lub nadzieją, że „tym razem będzie inaczej”. Dlatego uwolnienie się od toksycznej rodziny nie polega wyłącznie na fizycznym oddaleniu się. To również proces odzyskiwania własnej autonomii, rozpoznawania dawnych schematów i uczenia się, że troska o siebie nie oznacza zdrady bliskich.

1. Biologia zapominania. Dlaczego pamiętamy tylko to, co dobre?

Często w gabinecie pada dramatyczne pytanie: „Dlaczego tam pojechałem, przecież doskonale wiedziałem, jak to się skończy?”. Odpowiedź leży w neurobiologii, a decyzja o powrocie rzadko wynika ze słabości woli.

Psychologia pamięci opisuje zjawisko zwane blaknięciem afektu (Fading Affect Bias). Nasz mózg – w ramach naturalnego mechanizmu ochrony przed destrukcyjnym stresem – funkcjonuje tak, że emocje związane z negatywnymi wspomnieniami wygaszane są w pamięci znacznie szybciej niż te związane z aspektami pozytywnymi.

To dlatego po roku ciszy potrafisz nagle poczuć ogromną, obezwładniającą tęsknotę na wspomnienie jednych, udanych wakacji z dzieciństwa, podczas gdy umysł niemal całkowicie wypiera pamięć o paraliżującym lęku i napięciu, których doświadczałeś na co dzień. Własna biologia funduje Ci euforyczne złudzenie. Jeśli dodamy do tego presję kalendarza – święta, urodziny czy nagłą chorobę rodzica – naturalna, głęboka ludzka potrzeba bliskości po prostu wygrywa z zimną logiką.

2. Więź traumatyczna. Pułapka „okruszków miłości”

Uwikłana relacja z rodzicem rzadko jest zła i przemocowa przez 100% czasu. Gdyby tak było, znacznie łatwiej byłoby Ci odejść. Najgorsze dla Twojej psychiki jest to, że bywają w niej momenty dobre – nagłe, niespodziewane wybuchy czułości, pochwały lub wartościowe prezenty. Behawioryzm nazywa to sporadycznym wzmocnieniem.

Działa to dokładnie tak samo jak mechanizm hazardu. Nigdy nie wiesz, kiedy trafisz na kolejną wygraną (aprobatę i miłość rodzica), więc próbujesz bez końca, wrzucając w system kolejne zasoby. Ten cykl ciągłego napięcia, strachu, a potem nagłej ulgi i nagrody, tworzy potężne uzależnienie na poziomie hormonalnym (gwałtowne skoki kortyzolu i dopaminy) nazywane więzią traumatyczną. Kiedy ucinasz kontakt, Twój organizm wchodzi w stan głodu biochemicznego i dosłownie domaga się powrotu do tego „nałogu”.

3. Przymus powtarzania. Podświadoma chęć naprawienia przeszłości

Bardzo często wracamy nie dlatego, że tęsknimy za tym, co jest, ale dlatego, że podświadomie wciąż próbujemy wywalczyć to, czego nigdy nie dostaliśmy. Psychotraumatologia nazywa to przymusem powtarzania.

To wewnętrzny, biologiczny napęd, by po raz kolejny wejść w identyczną, bolesną sytuację, ale tym razem zachować się inaczej, idealnie udowodnić swoją wartość i sprawić, by dysfunkcyjny rodzic wreszcie nas dostrzegł i autentycznie docenił. Próbujemy desperacko zmienić zakończenie filmu, który niestety zawsze kończy się tak samo.

Powrót jako ostateczny test rzeczywistości

Zamiast traktować wznowienie kontaktu jako krok w tył i powód do wstydu, warto spojrzeć na to trudne doświadczenie jak na ostateczny test rzeczywistości. Kiedy po dłuższej przerwie, z wyciszonym układem nerwowym i zupełnie nową wiedzą o mechanizmach uwikłania, ponownie wchodzisz w tę samą relację, widzisz wszystko niezwykle ostro.

Szybko okazuje się, że choć Ty wykonałeś ogromną, heroiczną pracę nad sobą, druga strona nie zmieniła się ani trochę. Rodzic niemal z automatu próbuje obsadzić Cię w dawnej, poddańczej roli, naciskając dobrze znane przyciski z napisem „poczucie winy”. To ponowne zderzenie z krytyką czy brutalną próbą kontroli nie jest Twoją porażką. Jest domknięciem procesu. To ostateczny, empiryczny dowód, którego rozpaczliwie potrzebował Twój umysł, by porzucić myślenie magiczne pod tytułem: „a może tym razem będzie inaczej”.

Żałoba, do której nie masz prawa. Pożegnanie iluzji

Kiedy dociera do Ciebie z całą mocą, że rodzic prawdopodobnie nigdy nie ulegnie wewnętrznej przemianie i nigdy nie da Ci wsparcia, którego tak bardzo potrzebujesz, pojawia się bardzo specyficzny, głęboki i obezwładniający ból. Przechodzisz przez bolesną żałobę po iluzji bezpiecznej rodziny, której tak naprawdę nigdy nie miałeś.

Psychologia nazywa to zjawisko żałobą nieuznaną (pozbawioną społecznych praw). To wyjątkowo trudny rodzaj straty, ponieważ społeczeństwo często jej nie akceptuje i nie rozumie. Kiedy umiera ktoś bliski, otoczenie daje pełne prawo do głębokiego smutku i wsparcia. Kiedy opłakujesz relację z żyjącym, ale toksycznym rodzicem, często słyszysz jedynie raniące: „Nie przesadzaj, to wciąż twoja matka/twój ojciec, musisz wybaczyć i zapomnieć”. Zostajesz z tym bólem zupełnie sam.

Dopuszczenie do siebie tego żalu jest jednak absolutnie konieczne. Dopiero kiedy w pełni opłaczesz to, czego tragicznie nie dostałeś w dzieciństwie, przestaniesz nieświadomie pukać do zatrzaśniętych drzwi i szukać akceptacji tam, gdzie jej po prostu nie ma.

Powrót do trudnych relacji domowych zakończył się ponownym rozczarowaniem, bólem i paraliżującym poczuciem winy?

W Poradni Psychologicznej Sensity.pl pomagamy pacjentom bezpiecznie przejść przez skomplikowany proces żałoby po dawnych złudzeniach i uczymy, jak budować nowe, autonomiczne życie na stabilnych, zdrowych podstawach. Nie jesteś sam ze swoim żalem. Umów się na profesjonalną psychoterapię online lub stacjonarną w Warszawie i domknij proces uwolnienia się z więzi traumatycznej.

Często zadawane pytania (FAQ)

Czy to, że znowu uległem i dałem się wciągnąć w dawną, toksyczną dynamikę podczas wizyty, całkowicie przekreśla moją dotychczasową pracę nad sobą? Absolutnie nie. Fundamentalna różnica między tym, co było kiedyś, a tym, co dzieje się dzisiaj, tkwi w poziomie Twojej świadomości. Kiedyś uczestniczyłeś w tym schemacie automatycznie i bezgranicznie wierzyłeś, że to z Tobą u podstaw jest coś nie tak. Dzisiaj potrafisz ten mechanizm na bieżąco nazwać, chłodno przeanalizować i wyciągnąć dojrzałe wnioski. Fakt, że zauważasz dawne manipulacje i czujesz z ich powodu wyraźny dyskomfort, jest najlepszym dowodem na to, jak ogromny krok do przodu zrobiłeś.

Jak mam poradzić sobie z dojmującym smutkiem i pustką po uświadomieniu sobie, że moja rodzina nigdy się nie zmieni? Przede wszystkim musisz dać temu smutkowi pełną, niczym nieskrępowaną przestrzeń. Zamiast uciekać przed bólem w nadmiar obowiązków, perfekcjonizm czy pracę ponad siły, pozwól sobie na świadome odczucie tej straty. To całkowicie naturalna, zdrowa reakcja organizmu na pożegnanie z niezwykle ważną życiową nadzieją. Z czasem ten żal naturalnie straci na intensywności, zwalniając miejsce i bezcenną energię na budowanie bezpiecznych, partnerskich więzi z ludźmi, którzy potrafią Cię szanować.

Bibliografia

• Carnes, P. (1997). The Betrayal Bond: Breaking Free of Exploitive Relationships. Deerfield Beach, FL: Health Communications.
• Doka, K. J. (1989). Disenfranchised Grief: Recognizing Hidden Sorrow. Lexington, MA: Lexington Books.
• Freyd, J. J. (1996). Betrayal Trauma: The Logic of Forgetting Childhood Abuse. Cambridge, MA: Harvard University Press.
• Skinner, B. F. (1938). The Behavior of Organisms: An Experimental Analysis. New York: Appleton-Century.
• Van der Kolk, B. (2018). Strach ucieleśniony. Mózg, umysł i ciało w leczeniu traumy (tłum. M. Rzeczkowski). Warszawa: Wydawnictwo Czarna Owca.

---

Opracowanie merytoryczne poradnika „Niewidzialne Klatki”: Marta Mauer – Włodarczak oraz zespół psychoterapeutów Poradni Sensity.pl. Treść opiera się na 20-letnim doświadczeniu gabinetowym i praktyce klinicznej naszych specjalistów, pracujących na co dzień z syndromem DDA/DDD, traumą relacyjną oraz osobami uwikłanymi w relacje dysfunkcyjne.