Gdy dziecko się wycofuje, jest smutne, wybuchowe albo coraz trudniej do niego dotrzeć, pomagamy zrozumieć, co się dzieje, i odbudować porozumienie.
Pracujemy z dziećmi, nastolatkami i ich rodzicami, online i w gabinecie w Warszawie.
Stacjonarnie w Warszawie lub online
Wystarczającym powodem, by zgłosić się na konsultację, jest poczucie, że brakuje bliskości z dzieckiem. Na rozmowę z psychologiem nigdy nie jest za wcześnie, choć bywa za późno.
Każdy niepokój o dziecko zasługuje na uwagę.
Od 16 lat pomagamy rodzinom pokonywać kryzysy
Najłatwiej pracuje się z dzieckiem otwartym, bezpośrednim i świadomym siebie, ale taka młodzież rzadko potrzebuje pomocy psychologa.
Nasi terapeuci specjalizujący się w pracy z nastolatkami umieją nawiązać kontakt także z dziećmi, które nie lubią, nie chcą, boją się albo nie potrafią mówić o sobie.
To, czego dziecko nie jest gotowe nazwać, czasem narysuje albo pokaże. Wiele mówią też gesty, mimika i sposób reagowania, a nawet milczenie.
Psychoterapia nastolatka to regularne spotkania z terapeutą w gabinecie albo online. Opiera się przede wszystkim na rozmowie, która pomaga zrozumieć problem i znaleźć sposób na jego rozwiązanie.
Najważniejsze jest zbudowanie zaufania i poczucia bezpieczeństwa, dlatego w terapii obowiązuje zasada poufności. Nastolatek sam decyduje, co terapeuta może przekazać rodzicom. Bez jego zgody terapeuta przekazuje im tylko informacje o zagrożeniu zdrowia lub życia dziecka.
Rodzice są jednocześnie najważniejszym środowiskiem dziecka, dlatego ich udział w terapii ma ogromne znaczenie. Zmiana niektórych zachowań rodziców często najszybciej przynosi zmianę u dziecka. Potrzebne jest przy tym uszanowanie prywatności nastolatka i cierpliwość: wskazówki przyjdą od dziecka albo od terapeuty, gdy dziecko będzie na to gotowe.
Gdy rodzic zauważa niepokojące objawy, powinien od razu skontaktować się z terapeutą dziecka. Nie może jednak oczekiwać, że pozna treść ich rozmów.
U nastolatka przymykanie oka na pozorny drobiazg może mieć poważne konsekwencje, dlatego zapobieganie ma tu szczególne znaczenie.
Sygnałem do niepokoju mogą być sytuacje, w których dziecko:
Niepokój mogą budzić także sytuacje, w których dziecko:
Część tych zachowań może należeć do naturalnego procesu usamodzielniania się nastolatka. Wielokrotnie okazywało się jednak, że były tropem prowadzącym do poważnych problemów, które udało się rozwiązać, bo zostały zauważone w porę. Wszystkim rodzicom życzymy, by usłyszeli od terapeuty, że niepotrzebnie się martwią.
Niektóre zachowania mogą zagrażać zdrowiu, a nawet życiu dziecka. Gdy pojawia się któreś z nich, konsultację trzeba umówić jak najszybciej:
Samookaleczanie, głodzenie się, ryzykowne zachowania w sferze seksualnej.
Zastraszanie, wymuszanie, wulgarne reakcje i inne formy naruszania granic innych osób lub prawa.
Sięganie po substancje psychoaktywne, ucieczka w gry komputerowe, nadużywanie telefonu czy pornografii.
Z terapeutą można rozmawiać także o bardzo trudnych i bolesnych sprawach.
Jeśli życie lub zdrowie dziecka jest bezpośrednio zagrożone, należy zadzwonić pod numer alarmowy 112. Dzieci i młodzież mogą też bezpłatnie porozmawiać z Telefonem Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111.
Lepiej wcześniej niż później. Młodzież często trafia do terapeuty dopiero wtedy, gdy pojawiają się myśli samobójcze albo kolejne samookaleczenie. Oznacza to, że młody człowiek zbyt długo cierpiał w samotności. Tak wyglądają dane policji o próbach samobójczych osób poniżej 18. roku życia:
| Rok | Próby samobójcze osób poniżej 18 lat | W tym zakończone śmiercią |
|---|---|---|
| 2022 | 1936 | 156 |
| 2023 | 1994 | 145 |
| 2024 | 2054 | 127 |
Źródło: dane Komendy Głównej Policji, raport Biura ds. Zapobiegania Zachowaniom Samobójczym (2025). Policja wie tylko o części takich zdarzeń, więc rzeczywista liczba prób jest wyższa.
Nastolatki najczęściej cierpią po cichu. W największej grupie ryzyka są paradoksalnie dzieci, które nie proszą wprost o pomoc, nie zwierzają się i z zewnątrz sprawiają wrażenie, że wszystko jest w porządku.
Dlatego wystarczającym powodem do konsultacji jest poczucie, że brakuje bliskości z dzieckiem. Wiele nastolatków żyje głównie w świecie wirtualnym, a poza nim odgrywa rolę dziecka bez problemów, żeby rodzice nie mieli się do czego przyczepić. Coraz częściej to rodzic bardziej obawia się wizyty u psychologa niż sam nastolatek.
Gdy dziecko samo prosi o spotkanie z psychologiem, trzeba je umówić bez zwłoki i nie naciskać na wyjaśnienia, jeśli nie chce mówić. Taka prośba nie świadczy o porażce rodziców. Świadczy o tym, że dziecko chce w dojrzały sposób zadbać o siebie.
Rozmowie sprzyjają dobre warunki. Najlepiej, gdy rozmawiają oboje rodzice lub opiekunowie, w chwili, gdy i oni, i dziecko są w dobrej formie i mają na to czas. O trudnych sprawach łatwiej mówić, gdy atmosfera jest spokojna: rozmowa jej nie zepsuje, a szansa na wysłuchanie jest większa. Pomaga szczerość i mówienie wprost o tym, co martwi.
Zamiast oceniać, lepiej mówić o swoich uczuciach:
„Martwię się o Ciebie. Zależy mi na Tobie”.
Najważniejsze jest słuchanie, a nie komentowanie. Pomaga odwoływanie się do konkretnych sytuacji, na przykład:
„Smuci mnie, kiedy trzaskasz drzwiami i krzyczysz na mnie”,
„Martwię się, bo widzę, że brakuje Ci chęci do nauki i do wychodzenia z domu”,
„Martwi mnie, że się izolujesz”.
Rodzic nie musi znać odpowiedzi. Może przyznać się do niewiedzy, nawet gdy problem dziecka wydaje się trudny albo trudno go zrozumieć. Potem przychodzi czas, by zaproponować rozmowę ze specjalistą:
„Martwię się o Ciebie i chcę dla Ciebie jak najlepiej. Nie wiem, jak Ci pomóc, ale zasługujesz na to, żeby było Ci lżej. Chcemy zaproponować Ci spotkanie z psychoterapeutą”.
Na pierwszą konsultację w sprawie dziecka zapraszamy rodziców, bez dziecka, najlepiej oboje.
Rozmawiamy o trudnościach dziecka widzianych oczami rodziców. Rodzice mają zwykle wiele ważnych obserwacji, a czasem sami potrzebują pomocy w tym, jak lepiej porozumiewać się z dzieckiem i ze sobą nawzajem.
Dobre porozumienie z dzieckiem zaczyna się od jasnej i otwartej komunikacji między rodzicami. Ich współpraca i konsekwencja są podstawą. Gdy dziecko dostaje od opiekunów niejasne albo sprzeczne sygnały, trudno osiągnąć cele terapii. Dlatego konsultacja służy także przygotowaniu rodziców do dalszej współpracy z terapeutą. Ustalamy na niej, czego oczekują rodzice i dziecko i czy dziecko jest gotowe przyjść na spotkanie.
Pomaga rozmowa o problemach w sposób opisany wyżej. Terminy wizyt dobrze ustalić razem z dzieckiem, tak by nie kolidowały z ważnymi dla niego zajęciami, bo inaczej może stracić motywację. O terminach pamiętają jednak dorośli.
W dniu wizyty przyda się zapas czasu, żeby się nie spieszyć. Wizyta u psychologa bywa stresująca i dla rodziców, i dla dziecka, a spokój ułatwia dziecku rozmowę.
Dziecko powinno wiedzieć, że w gabinecie może mówić otwarcie o wszystkim, co uzna za ważne, a terapeuta jest po to, by pomóc rozwiązać problemy, zrozumieć uczucia i lepiej sobie z nimi radzić. Pomaga też opowiedzenie, do kogo idzie: pokazanie zdjęcia terapeuty i przedstawienie go z imienia i nazwiska. Jeśli dziecko chce zabrać ze sobą zabawkę, talizman czy inny drobiazg, nie ma przeszkód. Na koniec można zapytać: „Czy czegoś od nas potrzebujesz?”.
Na pierwszą konsultację umawiają się rodzice lub opiekunowie. Pierwsze spotkanie, a czasem dwa, służy zebraniu dokładnego wywiadu o dziecku: przebiegu ciąży i porodu, rozwoju psychoruchowego i dotychczasowych trudności.
Na spotkanie można zabrać kopie dokumentacji, na przykład opinii psychologiczno-pedagogicznych czy orzeczeń, jeśli dziecko je ma.
Na konsultacji terapeuta razem z rodzicami decyduje o dalszym postępowaniu. Po uzgodnieniu z terapeutą rodzic zapisuje dziecko na pierwsze spotkanie.
Zdarza się, że rodzic zapisuje dziecko na terapię i mówi wprost: „Proszę je naprawić”. Terapeuta nikogo jednak nie naprawia. Pomaga zrozumieć, co się dzieje, i nazwać to, co dotąd było nienazwane – i u dorosłych, i u dzieci.
W terapii dziecka terapeuta jest łącznikiem między nim a rodzicami. Dlatego co kilka spotkań, w rytmie przez siebie ustalonym, zaprasza rodziców na rozmowę. Mogą wtedy rozwiać wątpliwości wychowawcze i zadać nurtujące pytania, z poszanowaniem tajemnicy zawodowej, której terapeuta przestrzega.
W czasie terapii dziecka rodzic również może korzystać z pomocy psychologicznej: z konsultacji wychowawczych albo z własnej terapii indywidualnej. Daje to miejsce na własne uczucia i pomaga poradzić sobie z poczuciem winy i wstydu.
Prowadzimy też spotkania rodzica z dzieckiem od pierwszej klasy szkoły podstawowej oraz terapię rodzinną.
Psychoterapię dzieci i młodzieży prowadzimy w gabinecie w Warszawie i online. Sesje online prowadzimy od wielu lat. Najmłodsze dzieci przyjmujemy w gabinecie.
Sesja trwa 50 minut i kosztuje od 210 do 420 zł, zależnie od terapeuty. Można ją sprawdzić podczas rezerwacji online albo w cenniku.
Dzieci i młodzież od 12 lat
Specjalista psychologii klinicznej i neuropsycholog. Pracował z dziećmi w klinikach pediatrycznych i onkologii dziecięcej oraz w poradni zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży. Prowadzi psychoterapię dzieci i młodzieży od 12. roku życia, m.in. z depresją, zaburzeniami lękowymi, OCD i zaburzeniami odżywiania, a także spotkania rodzica z dzieckiem od pierwszej klasy szkoły podstawowej. Sesje online.
Młodzież od 16 lat
Pracuje także w poradni psychologiczno-pedagogicznej i w szkole podstawowej, gdzie zajmuje się diagnozą i pomocą psychologiczną dla dzieci i młodzieży oraz współpracą z rodzicami i nauczycielami. Sesje online.
Dzieci od 3 lat i młodzież
Ukończył 2,5-letnie szkolenie w pracy z dziećmi, młodzieżą i rodzinami, w tym 800 godzin praktyki i 200 godzin superwizji. Pracuje z dziećmi z ADHD i zespołem Aspergera oraz z nastolatkami zmagającymi się z anoreksją, bulimią i otyłością. Sesje online i w gabinecie przy ul. Grochowskiej, najmłodsze dzieci przyjmuje w gabinecie.
Dzieci od 11 lat
Doświadczenie kliniczne zdobywała w Klinice Psychiatrii Dzieci i Młodzieży Instytutu Psychiatrii i Neurologii. Pracę magisterską z psychologii klinicznej poświęciła wpływowi korzystania z internetu na myśli i zachowania samobójcze młodych ludzi. Sesje online i w gabinecie przy ul. Grochowskiej.
Dzieci i młodzież od 11 lat
Ukończyła Psychodynamiczne Studium Socjoterapii i Psychoterapii Młodzieży w Krakowskim Centrum Psychodynamicznym. Realizowała projekty socjoterapeutyczne w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym i pracowała w Centrum Opieki nad Dzieckiem. Pomaga przerwać błędne koło agresji między dzieckiem a rodzicem. Sesje online.
Młodzież od 16 lat
Pracuje z trudnościami wynikającymi z ADHD u młodzieży: problemami z koncentracją, prokrastynacją i impulsywnością. Sesje online.
Być może zastanawiasz się nad tym, jak i skąd czerpać wiedzę i narzędzia, by stanowić odpowiednie wsparcie dla swojego dziecka z ADHD? Wiedza o tym, co my sami czujemy, pozwala nam usłyszeć siebie, a to przekłada się na pomoc innym. Zapraszamy Cię na warsztat, który pomaga nie tylko dziecku – ale również Tobie, jako rodzicowi.
* na podstawie opinii klientów opublikowanych na sensity.pl
Zadzwoń do nas!
