Dlaczego opracowaliśmy ten model
Wiele par trafia do nas po terapii, która nie przyniosła zmiany. Partnerzy opowiadają, że na sesjach rozmawiali ze sobą w taki sam sposób jak w domu. Terapeuta wchodził w rolę mediatora, jednak niewiele z tego wynikało. Pracowali nad komunikacją, a mimo to nie usłyszeli diagnozy i nadal nie wiedzą, na czym polegał ich problem.
Badania nad skutecznością terapii par pokazują podobny obraz. Terapia w standardowej formie przynosi korzyść większości par, jednak zmianę na tyle dużą, żeby para wyszła z kryzysu, osiąga najwyżej połowa z nich. U wielu par poprawa słabnie w ciągu kilku lat. W amerykańskim badaniu 134 par pięć lat po zakończeniu terapii wyraźną poprawę utrzymywała mniej więcej połowa, a ponad jedna czwarta była po rozstaniu.
Opracowaliśmy Model 3 Perspektyw, żeby terapia pary mogła sięgnąć głębiej i przynieść trwałą zmianę. Warunkiem takiej zmiany jest równoległa praca nad tym, co każde z partnerów wnosi do związku z własnej historii: nad utrwalonymi przekonaniami i sposobami reagowania, które zniekształcają obraz drugiej osoby. Ta praca wymaga rozmowy w cztery oczy, w spokojnych warunkach terapii indywidualnej, ponieważ przy partnerze trudno mówić o sprawach najbardziej osobistych.
Partnerzy często podejmują terapię indywidualną na własną rękę, każde w innym gabinecie. Z naszego doświadczenia wynika, że kryzys w związku zwykle wtedy narasta. Każdy z terapeutów zna relację wyłącznie z opowieści swojego pacjenta i dba o jego dobro. W takim układzie nikt nie odpowiada za związek.