Niepokoi nas bardzo dziwne zachowanie szwagra Sensity.pl

Niepokoi nas bardzo dziwne zachowanie szwagra. Co mamy robić?

Witam, mamy problem z 42-letnim bratem mojego męża. Od kilku lat toczy dosyć specyficzne życie. Pracuje, jest samotny, ma w domu niewyobrażalny bałagan, przejawia swego rodzaju natręctwa – dieta, ustawianie na wspólnym korytarzu zdjęć, ulotek, duża destrukcja i autodestrukcja. Niby nieświadomie niszczy różne przedmioty i wnętrza (również wspólne). Bardzo absorbuje swoją osobą. Mówi do naszego 5-letniego dziecka kompletnie dla niego niezrozumiałe rzeczy – jakby prowadził monolog. Co mamy robić?

Maja

Pani Maju,

Informacje, które zawarła Pani w pytaniu są na tyle ogólne, że nawet hipotetycznie nie można na ich podstawie próbować zaklasyfikować opisanych objawów do jakiejś określonej grupy zaburzeń. Takie objawy mogą mieć charakter zarówno depresyjny, jak nerwicowy. Mogą być też spowodowane zaburzeniami osobowości o różnym podłożu i różnego rodzaju. W dziedzinie problemów zdrowotnych o charakterze somatycznym może być podobnie. Przykładowo ból brzucha może być spowodowany zarówno niestrawnością, jak też zapaleniem wyrostka robaczkowego, czy nawet nowotworem jelit. Trzeba diagnozy klinicznej i innego leczenia w każdym z tych przypadków. Podobnie jest w przypadku trudności oraz problemów o charakterze psychicznym.

Natomiast można określić ogólny sposób postępowania w przypadku, gdy ktoś w rodzinie przejawia dziwne czy niepokojące zachowania. Warto je obserwować. Spisać, określić od kiedy trwają i w jakich sytuacjach się nasilają. Można o nich w czasie konsultacji opowiedzieć psychiatrze, psychologowi klinicznemu lub terapeucie. Warto też, jeśli będzie taka sugestia z ich strony, zaproponować bliskiej osobie taką konsultację.

Gdy objawy szybko się nasilają i zaczynają być groźne dla otoczenia lub samej osoby, która je przejawia, należy skłonić ją do szybkiej wizyty w poradni, a nawet wezwać pogotowie. Ważne jest zachowanie spokoju lub przynajmniej wykazanie opanowania. Trzeba unikać nadmiernego wypytywania i presji, etykietowania takiej osoby jako chorej psychicznie. Wskazane są próby nawiązywania kontaktu i skłanianie do rozmowy bez wchodzenia w polemikę i kwestionowania tego, co usłyszymy, dyskutowania itp. Należy bardziej słuchać niż komentować i przekonywać.

Pamiętajmy, że osoby, które “dziwnie” się zachowują są na ogół nieufne, przewrażliwione, wycofane, łatwo się denerwują, często po prostu bardzo cierpią psychicznie. Czasem są bardzo zalęknione lub agresywne. Warto wiedzieć, że nie panują nad swoim zachowaniem. Trzeba pamiętać, że ich zachowania bardziej szkodzą im samym niż nam, nie są na ogół świadomie skierowane przeciwko nam. Oczywiście to nie znaczy, że osoby takie nie są uciążliwe, a stany ich niepokojące. Aby im pomóc trzeba zaakceptować ich inność i próbować je zrozumieć.

0 komentarzy:

Dodaj komentarz

Chcesz się przyłączyć do dyskusji?
Feel free to contribute!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *