Jak wypracować wspólną koncepcję wychowania dziecka?

Jak wypracować wspólną koncepcję wychowania dziecka?

Wychowanie dziecka to jedno z najważniejszych, ale i najtrudniejszych zadań życiowych. Rodzice często zadają sobie pytanie: jak dobrze wychować dziecko?; jak postępować?; czy można wypracować wspólną koncepcję wychowania dziecka? Pomysły na to, jak poradzić sobie z dylematami rodzicielstwa znajdziesz w artykule.

Zróżnicowane role ojca i matki

Współpraca między rodzicami, choć korzystna z punktu widzenia potrzeb dziecka, w wielu rodzinach okazuje się trudna do osiągnięcia. Rodzice często różnią się w przekonaniach w kwestii wychowania dzieci i w konkretnych sytuacjach nie potrafią osiągnąć porozumienia odnośnie sposobu oddziaływania na nie. Zdarza się, że na współpracę rodziców poważnie rzutują także konflikty małżeńskie.

Miłość do dziecka wyraża się zarówno poprzez stawianie granic, jak i akceptowanie jego uczuć. Role ojca i matki mogą się różnić (ojciec może być bardziej wymagający, a matka bardziej wspierająca), z korzyścią dla dziecka. Czas spędzony z tatą różni się od czasu spędzonego z mamą. Nie jest gorszy ani lepszy, jest po prostu inny. Mogą się różnić także sposobami nawiązywania kontaktu z dzieckiem. Kobiety często robią to poprzez rozmowę i reagowanie na uczucia, a mężczyźni, szczególnie jeśli chodzi o chłopców, wolą coś wspólnie zrobić np. majsterkować czy łowić ryby. I nawet jeżeli niewiele przy tym rozmawiają, takie sytuacje umacniają więź pomiędzy nimi. Jeżeli rodzice uznają dobre intencje drugiej strony i zaakceptują powyższe różnice, mogą się wzajemnie uzupełniać i wspierać w wychowaniu dziecka.

Jak dobrze wychować dziecko?

Przedstawię kilka praktycznych zasad, które mogą pomóc w budowaniu współpracy pomiędzy rodzicami.

  1. Dziecko potrzebuje obojga rodziców i żadne z nich nie jest w stanie zastąpić drugiego. Świadomość tej zasady pomaga współpracować także w sytuacji kryzysów małżeńskich.
  2. Ważne jest uznanie pozytywnych intencji drugiej strony. Często jest to pierwszy krok do współpracy.
  3. Każda ze stron powinna uznać i uszanować prawa oraz kompetencje drugiej, tzn. informować o swoich odczuciach, potrzebach, oczekiwaniach związanych z wychowaniem dziecka bez naruszania granic, dawania pouczeń, rad: „Widziałam, że Maćkowi było bardzo przykro, kiedy powiedziałeś, że jest durny. Martwię się, że zupełnie straci wiarę we własne możliwości.”
  4. Warto ustalić wspólne cele i wartości w wychowaniu dziecka: „Zależy nam, żeby Maciek samodzielnie odrabiał lekcje i miał pozytywne oceny.”
  5. W sytuacji problemów wychowawczych rodzice mogą ustalić wspólną strategię, rozdzielając zadania: „Ja pójdę do szkoły na spotkanie z wychowawcą, a ty dopilnujesz Maćka w matematyce, oboje chwalimy go za nawet drobne sukcesy.”
  6. Obie strony przestrzegają wspólnych ustaleń i dostrzegają starania partnera. To sprzyja budowaniu zaufania: „Zauważyłam, że masz dużo cierpliwości i życzliwości, pomagając Maćkowi.”
  7. Każdy z rodziców ponosi odpowiedzialność za własną relację z dzieckiem. Jeżeli dziecko źle zachowuje się wobec jednego z rodziców, to znaczy, że ma on problem i powinien podjąć interwencję. W ten sposób buduje swój autorytet. Drugi rodzic może go w tym wesprzeć, ale nie zastąpić. Dlatego zamiast okazywać bezradność i straszyć dziecko: „Zobaczysz jak przyjdzie tata…”, warto samemu postawić granice. Partner, który lepiej radzi sobie z dzieckiem, może służyć pomocą w opracowaniu skutecznej strategii działania. Ważne, żeby rodzice dali sobie wzajemnie prawo do budowania relacji z dzieckiem na swój własny sposób, akceptując różnice występujące pomiędzy nimi i nie podważając autorytetu drugiej strony.
  8. Na pewno warto przemyśleć kwestię dobrej komunikacji, może wybrać się na warsztaty porozumienia bez przemocy.
  9. Warto być autentycznym i zgodnym ze sobą. Dzieci mają swoje specjalne „radary” i doskonale wyczuwają, kiedy dorośli nie są szczerzy.
  10. Trzymanie wspólnego wychowawczego mianownika jest ważne. Ustalenie pewnych zasad, podstaw, z którymi w pełni się zgadzacie jest bardzo istotne.
  11. Mówcie sobie nawzajem, co jest dla was ważne. Na przykład: dlaczego nie chcę, aby syn jadł codziennie lizaki, a mąż wciąż naciska na chodzenie na basen.

Różne koncepcje wychowania – co jest dobre dla dziecka?

Jeszcze raz podkreślę, że rodzice są partnerami w wychowaniu dziecka, oboje mają takie same prawa i ponoszą taką samą odpowiedzialność.

Warto jest ze sobą rozmawiać i ustalić, jak naszym zdaniem ma zachowywać się dobry ojciec czy dobra matka. Dzieci potrzebują rodziców, którzy to wiedzą ‒ rodziców, którzy mają poczucie własnej wartości.

W sporach na tematy wychowawcze nie może chodzić o to, który rodzic wygra, ale o to, jakie warunki są najlepsze dla dziecka. Dzieci bardzo korzystają na tym, gdy ich rodzice dobrze czują się w swojej roli oraz wzajemnie cenią siebie i różnice między sobą.

Różnice między rodzicami w ich wartościach, zasadach, światopoglądzie a wychowanie dzieci

Poważniejsza sytuacja powstaje, gdy różnice między rodzicami wypływają z różnic w ich wartościach, zasadach czy wyznawanym światopoglądzie. Wtedy konflikty między nimi często przybierają postać walki o to, aby opinię drugiej strony przedstawić jako „fałszywą” lub „złą”. Dla dzieci nie jest dobrze, jeśli muszą dorastać wśród takich napięć między rodzicami. Co możemy zrobić w takim wypadku? Wychowanie dzieci przypomina opakowanie czekoladek. Są w nim kawałki naszego własnego wychowania, nasze nastawienie do rodzicielstwa, przeróżne teorie wychowawcze i wszystko to połączone jest z naszą niepowtarzalną osobowością, wartościami, jakie wyznajemy oraz życzeniem, aby wpływać na bieg wypadków po swojemu.

Dlatego warto zadać sobie kilka pytań. Po pierwsze, na czym mi zależy i dlaczego? Po drugie, na czym zależy mojemu partnerowi i dlaczego? Czy w naszych sporach rzeczywiście chodzi o nasze dziecko i jego wychowanie, czy może o coś innego? Zastanówmy się, czy problem leży w dziecku, czy w nas, rodzicach? Czy jako rodzice jesteśmy w stanie się zgodzić, że różne rzeczy chcemy robić inaczej?

Profesjonalna pomoc dla rodziny

Regularne walki między rodzicami rodzą u dzieci niepewność, lęk i poczucie winy. W takich wypadkach należy sięgnąć po profesjonalną pomoc dla dobra całej rodziny. W ten sposób można zapobiec temu, żeby nie doszło do jakichś poważnych nieszczęść.

To, że drugi rodzic ma inne pomysły na wychowanie, wcale nie znaczy, że są one złe. Każdy rodzic wychowuje inaczej, bo jest innym człowiekiem. Zwróćmy uwagę, że dziecko, jeśli ma kontakt z więcej niż jedną osobą, szybko orientuje się, jakie gdzie panują reguły (u sąsiadów wolno jeść na dywanie, w przedszkolu trzeba odkładać zabawki na miejsce, a w domu nikt nie wstaje od stołu, dopóki wszyscy nie skończą jeść), i nie widzi niczego dziwnego w tym, że dorośli nie mają wspólnego zdania na każdy temat.

Prowadzimy poradnictwo wychowawcze dla rodziców. Pracujemy także online. Skontaktuj się z Nami!

0 komentarzy:

Dodaj komentarz

Chcesz się przyłączyć do dyskusji?
Feel free to contribute!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *